kandratowic

Я здзічэлы,
бо адметны;
Ён свойскі,
бо палеглы;
Я з усімі,
бо я — частка;
Ён з абранымі,
бо ён —
індывідуальнасць;
Я жыву,
бо я жывы;
Ён памірае,
бо ён яшчэ не ажыў;
Я застаўляю,
бо я здзейсніў;
Ён забірае,
бо ён
гэта атрымаў;
Я адыходжу,
бо я вярнуся;
Ён застаецца,
бо ніводнага разу
ён не вяртаўся;
Я перараджаюся,
бо я маю шанец;
Ён шукае,
бо я перараджаюся;
Я чакаю
умовы-свет;
Ён чакае
мае умовы.
------

Блакітныя зоры;
І чоркая ноч
На сценках іграе…
Трымацца няўмоц.
Трымаць бессэнсоўна
Нібы вугалёк.
Усё роўна чакае
Мяне ціха мора,
Вада
Ды гара,
А побач – пустота.
Ніводнай турботы,
Ніводнага вока,
Ніводнай далоні
Лёгкай, як сны
Аб Радзіме
Аб Дзедавай хаце,
Старой, як муры…

Кахаю няўмоцна
Але сілы ня маю…
Каб гэта раскрыць,
Каб гэта зламаць.
І ў вачох дзяўчыны
Адвечна блукаць…
-----

Крыху сваіх вершыкаў я размячшу, а вось хто і прачытае...



*… (пункцірныя замалёўкі)
*

Ёсць тры шляхі на поўнач,
Тры шляхі на поўдзень.
Два чамусьці на ўсход
І два, чамусьці, на захад.
Куды пойдзеш, мой народ?

*

Я са сваёй
Культурай,
Побытам, жыццём..!
Чамусьці стала
Жыць няўтульна…–
Бо проста сталася..!
І ўсё.

*

Час спяваў нам…
І даволе!
Навошта вочы
У свет хаваць?
Ёсць
У кожнага сваволі…
І час свавольна
Не забраць.

*

І мэта ёсць,
І порах,
але няма агню —
Нібыта перад стрэлам
наперадзе стаю…

*

Пачаў незразумелае,
працягнуў я –
Блуканне.
І нарэшце,
як заўжды,
Усё скончыцца растаннем
Скнарным
і дурным.

*

Месца ў прасторы
Шукаць так
Няпроста.
Знойдзеш ты яго –
Усё станецца,
зазвычай,
позна.

*

Зялёныя размовы,
Сіні гоман –
Чорны лямант –
Падпісаў сабе
Ён сталінскі testament.

*

Развівай,
Калі хочаш.
Марудзь,
Дзе ня здольны.
І застанецца адзінае –
ты будзеш вольны!

*

Ты няздольная кахаць
Мяне?
Ну хай..!
Зраблюся я стомным…
Буду і ў адзіноце
асабіста вольным.

*
Паляцеў і далей…
Жыццё-краявід.
Засталася кветка –
Жоўты гербары
З тае нёманскай паляны..,
Не ў сур…

*

Начынне пустое
З попелам дрэва знутра –
І вышэй уздымацца я буду
Да цябе нездарма.

*

Прабач,
Што сумую!
Прабач,
Што кажу!
Калі б
Ня той сум –
Схаваўся б у труну…

*

Няўмоцна,
Няўтульна,
Нязграбна,
Нябачна,
Нядурна,
Няглуха,
Някепска,
Няўмоцна
Кахаю!!!
Нарэшце..!
А ў цэнтры ўсяго –
пераўсягосэнсаванне.

*

Ня сціпла
Ня сціхла
ва ўсім
Каханае, Шчасце.
А далей…
Мы спім.

*

Сталася горача –
Звонку запёкся льдом.
А калі я змерз –
Знутра зхаладзеў парам.

*

Я з табою снедаю,
Але як зваць
Цябе не ведаю.
А дзень прыйдзецца
Побач правесці…

*

Чаканьне
Змаганьня,
Як цёмнае сонца,
Застудзіць пустотай
Да самага донца.

*

Моўчкам прыемна
Хадзіць у цёмным лістападзе,
Разважаючы
Аб сонечных, ранішніх,
Будучых пеўнях…

*

Колкае вока
калыхае калоссе…
А колькі хаваюць
кволыя крыжы?

*

Няхай!
Я слабы,
Як ваш пан мяркуе;
Няхай!
той васпан
Свае жарты гартуе.

*

З часам нязвыклы,
Пяшчотна і чула,
Паўстае небасхіл.
Нібыта-хто
там
аблокі спаліў.

*

Патуга, нуда, усёроўнасць, самота…
Бруд хутка сцячэ
На хвалях патопу.

*

Гуляеш па полю,
Але
Навокал нікога…
Здаешся ты болю,
Калі
Навокал ні вока…

*

З клёну, наўпрост,
Каляровае лісце паваліцца
У кішеню…
Яно там зазелянее;
І я буду
Сілкавацца святлом.

*

Як шчупалкі распласталіся,
выраслі, нібы вярба…
Не буду чакаць сонца
Бо грэе
Маляваны яблык.

*

Хлопец, дзяўчына —
келіхі ў рукі;
Заколяцца ў спіну
празрыстыя гукі.

*

Хлеб у малацэ –
Белы і фіялетавы…
Алея са смагай –
Шэры і ружовы…

Яйкі і ананас –
Залаты і жоўты…

Мяса ў каньяке –
Блакітны і зялёны…
Перац са стратай –
Чорны і чорны,
І чорны,
І чорны…

*

Мне хопіць той сілы,
Што каханне трымае;
Пра думкі ўсё дбае –
Нібы тыя пілы,
Косы, сякеры,
Што ў руках я трымаю,
Жаданне жывёлы
Пад корань зрубаю.

*

Вось так заўсёды,
Так заўжды
Бывае нязмерана
Пакута судзьбы,
Калі нахлыне
Безліч стомы
У ганебнай
Абароне.

*

Ты даеш знак,
Кусаючы вусны;
Я кідаюся ў стоме
Перабіраючы густы.

*

Клопат гледзішча…
Прага даверу…
Нямы прастаіць
Перакапаўшы ўсю глебу.

*

А колькі той моцы,
А колькі той славы
Знішчае дакор
Крывава-кульгавы..?

*

Жыве пасля смерці
Пісьменнік у кнізе!
А ягоны народ
Згарыць нібы ў гільзе…

*

Камяні падмуркаў
Страчаных сядзібаў —
Святло спазнаных думак…
Ну чым мы вінны?

*

Паглядзім, што за штука гэтая гэты Жывы Часопіс...